Nieuwe visie buitengebied

‘In het Binnenveld voel ik mij onderdeel van het landschap’

Theo Edelman, gebruiker van het Binnenveld: ‘Ik woon al zo’n twintig jaar in de wijk Noord-West, maar mijn ogen voor het Binnenveld zijn pas echt geopend toen ik een jaar of zes geleden meer ben gaan wandelen. Wat is er dan meer voor de hand liggend dan de omgeving in te gaan die vlak achter je huis begint? Sinds ik daar regelmatig loop ben ik er steeds meer van gaan houden. Vanuit mijn opleiding Bodemkunde heb ik geleerd het landschap goed te lezen. Daardoor heb ik er grip op.

In het Binnenveld is duidelijk te zien dat een deel van het water van de Greb komt en een deel van de Wageningse Berg. Doordat het gebied met sloten is ontsloten, vindt het water zich een weg. Anders zou er veenvorming ontstaan. Dat zijn processen waar ik over loop na te denken. Ik let meer op het water, de grondsoort en de bodem dan op plantjes en vogels. Het geeft mij ook input om stil te staan bij de huidige energietransitie. Als ik daar een beetje over loop te filosoferen, onderga ik het landschap en kom ik opgeruimd thuis.
Het water uit de Neder-Rijn liep vroeger een heel eind de Vallei in. Boeiend is de vraag hoe het Binnenveld eruit zou zien als er geen menselijke input was geweest. Het zou dan een en al moeras zijn en je zou er niets eens kunnen lopen. Zonder mensen zou het een soort delta zijn met veen, klei, zand en grind. Geen koeien, wel vogels, slangen en bevers. Maar dan was er ook geen mens om er van te genieten.
Het licht maakt het Binnenveld elke dag anders, soms van uur tot uur. Dat is zo bepalend voor hoe je het landschap ervaart. De lucht beweegt voortdurend en ik ben er bij alle weertypes. En dan die stilte. Soms loop ik anderhalf uur en kom ik onderweg een of twee mensen tegen. Dat versterkt mijn gevoel onderdeel van het landschap uit te maken.

Ik ben ook een soort wakend oog. Als ik iets geks in de bodem of in de sloten tegenkom, meld ik dat. Dat is een vorm van beroepsdeformatie. Soms vraag ik mij af of al die inspanningen om de vruchtbare bovengrond weg te halen en voedselarme omstandigheden te creëren wel standhouden tegenover de nieuwe stikstofaanvoer. Ik volg die discussie vrij intensief en zou wel meer betrokkenheid willen zien aan de Utrechtse kant van de Grift bij wat zich nu in het Binnenveld ontwikkelt. Omdat ik van nature optimist ben, kan ik mij niet voorstellen dat er in de toekomst ooit een weg door het Binnenveld komt te liggen. Er zijn voldoende tegenkrachten en het gezonde verstand zal zegevieren. Dat zich nu ook de hooilanden ontwikkelen met unieke trilvenen en zeldzaam blauw grasland stelt mij gerust dat niet alles kan en dat we het Binnenveld moeten blijven koesteren.’

Theo Edelman

Tekst: Wim Huijser
Foto: Carleen van den Anker